Sino ba talaga ang tunay na matapang? Sa ating lipunan, madalas nating iniisip na ang katapangan ay ang pagiging walang takot. 'Yung tipong superhero na handang harapin ang anumang panganib nang walang pag-aalinlangan. Pero sa totoo lang, sino nga ba ang hindi natatakot? Lahat tayo ay may mga kinakatakutan, maliit man o malaki. Ang kaibahan ay kung paano natin ito hinaharap.

Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, nagwawala na ang alarm clock mo. Pipikit-pikit ka pa, pilit kinukumbinsi ang sarili na baka pwedeng mag-resign na lang at magtinda ng fishball sa kanto. Pero babangon ka rin. Bakit? Kasi alipin ka ng salapi. Charot. Alipin ka ng kuryente, tubig, at upa sa bahay. Wala kang choice kundi maligo kahit malamig ang tubig at suungin ang hamon ng panibagong araw.

Mayroon ka bang nararamdaman na tila ba may sumpa sa iyong gasul? Yung pakiramdam na kapag peak hours ng pagluluto, lalo na kapag saktong gisa ka na at nag-aamoy ulam na ang buong bahay, biglang mamatay ang apoy? 🧅🔥 Ito na yung matinding hugot sa mabilis na pagkaubos ng LPG na hindi man lang nagpasabi bago umalis. Parang dating pag-ibig lang, biglang nag-fade pero hindi mo ramdam ang sign. bigla kang naiiwan na hawak-hawak pa rin ang sandok, habang nag-iisip kung paano ulit idadaan ang buhay sa 'yagit' moments na ganito. 😩

Ang amoy ng mainit na pan de sal mula sa brown paper bag tuwing umaga ay tila pambansang awit ng bawat Pilipinong gutom. Wala nang tatalo sa simpleng almusal na 'to, lalo na kung galing ka sa isang hirap na umaga. Ito ang kapangyarihan ng 'almusal ng masa' na nagsisilbing yakap sa bawat 'Yagit' para simulan ang araw na may ngiti. Kahit gaano kabigat ang dalahin mo kagabi, basta’t amoy pa lang ng bagong lutong tinapay ang sumalubong sa’yo, tila may pag-asa pa.

Naaalala mo pa ba yung panahon na ang pinaka-stressful mong desisyon sa buong maghapon ay kung tatakbo ka ba nang todo o babantayan mo muna yung puno ng saging na nagsisilbing base niyo? 🤣 Kung hindi, malamang home along da riles ka lang nung kabataan mo at puro pogs o marbles ang inatupag mo habang kami ay seryosong nag-a- Agawan Base sa kalsada.

Ang Agawan Base? Sa mga hindi nakakaalam (dahil siguro nasa loob lang kayo ng bahay at naglalaro ng Brick Game noon), ito yung tradisyunal na larong Pinoy Agawan Base na takbuhan, habulan, at kung sino ang maunang makatama sa base ng kalaban (madalas puno ng saging o poste ng Meralco) habang naiiwasang 'mataya' o makuha ng kabilang koponan. 'Di lang 'to basta laro; isa 'tong tactical exercise para sa mga paslit na gustong patunayan ang kanilang speed at agility.

Alam n’yo ba, noong dekada ‘90 hanggang early 2000s, may isang ritwal ang mga Pilipino na mas seryoso pa sa pag-aabang ng balita sa TV. Ito ‘yung sandaling dumadating si Ate o si Tita na may dalang makapal na lumang Avon brochure. Hindi lang 'to basta katalogo ng kung ano-anong pampaganda; ito ay isang mahiwagang portal patungo sa mundo ng karangyaan na madalas ay amoy Sweet Honesty o Imari.