Sino’ng mag-aakalang ang iniinit na pritong isda kagabi ay tinitingalang simbolo ng diskarte ng Pinoy? Kasi sa totoo lang, masarap naman sana kumain sa labas, ‘no? ‘Yong amoy pa lang ng sisig na umuusok, o ‘yong unli rice na may kasamang chicken inasal. Pero bawat 'ka-ching' ng cashier ay bawas sa ipon para sa pamilya. Kaya tiis-ganda muna sa reheated 'fish of the day.' Ang tanong, hanggang kailan?

Teka, Ito Na Lang Ba 'Yun?

Bawat bawas sa luho natin sa pagkain ay dagdag sa maiabot natin sa kanila. Ang simple, kung iisipin, pero bakit parang bigla akong nalulungkot? Dahil ba ang pritong tilapia ay hindi masarap? O dahil ang pritong tilapia ay simbolo ng isang bagay na mas malaki? Na sa likod ng bawat 'diskarte ng pinoy' ay may kwento ng pagsasakripisyo. Na ang mga simpleng bagay na ginagawa natin para makatipid ay may malaking epekto sa buhay ng mga mahal natin sa buhay. Na ang pagpili sa pamilya una ay hindi palaging madali, pero ito ay palaging tama.

Ang Alay sa Hapunan: Luho o Lolo?

Kaya sa susunod na makita mo ‘yong pritong tilapia sa ref, huwag mo nang titigan. Kainin mo na lang, at isipin mo na bawat kagat ay bawas sa gastusin at dagdag sa ipon para sa pamilya. Kasi sa huli, ang tunay na sarap ay hindi lang nasa pagkain kundi sa katiyakang may maiuuwi ka sa hapag-kainan nila. 💪"