Kapag natapos mo na ang debosyon, pero hindi naman tayo nagbago, mukha lang tayong manikang nakatindig sa kanto. Hindi tayo isang palamuti na walang silbi at walang ginagawang aksyon para magbago. Hindi natin napapahalagahan ang biyayang ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi natin nasusunod ang Kanyang kalooban at utos. Hindi natin pinapakita ang ating pagmamahal sa ating kapwa. Hindi natin ginagamit ang ating mga talento at kakayahan para sa ikabubuti ng iba. 

Ang debosyon ay hindi lamang isang ritwal o gawain na dapat sundin. Ito ay isang hamon na maging mas mabuting tao at Kristiyano. Ito ay isang paglalakbay na patuloy na magpapaunlad sa ating espirituwalidad at pagkatao. Ito ay isang pag-aalay ng ating sarili sa Diyos na siyang nagbigay sa atin ng buhay. 

Kaya huwag nating sayangin ang bawat debosyon na ginagawa natin. Huwag nating hayaan na maging manika lang tayo na walang buhay at galaw. Huwag nating kalimutan na ang debosyon ay isang regalo ng Diyos sa atin. Isabuhay natin ang Kanyang salita at halimbawa. Magpakita tayo ng tunay na pagbabago sa loob at labas. At higit sa lahat, magpasalamat tayo sa Diyos sa lahat ng Kanyang ginawa para sa atin. 

Hindi lamang tayo nakikipag-ugnayan sa Diyos, kundi nakikipag-ugnayan din tayo sa iba. Kailangan nating maging mabuti sa kapwa at alalahanin ang kanilang pangangailangan. Magbigay tayo ng tulong at pag-asa sa kanila.

Ang debosyon rin ay nagtuturo sa atin ng pagpapatawad at pagpapakumbaba. Hindi natin dapat ikalat ang galit at pagkainis. Dapat nating maintindihan ang sitwasyon ng iba at magpatawad. Maging bukas tayo sa pagkakamali nating mga tao at magpakumbaba sa lahat ng oras.

Sa huli, ang debosyon ay hindi lamang tungkol sa Kanyang pag-ibig para sa atin, kundi tungkol din sa ating pag-ibig sa Kanya at sa ating kapwa. Ang debosyon ay isang paraan ng pagpapakita ng ating pagmamahal sa Diyos at pagpapakita ng pagmamahal sa ating kapwa. Ito ay isang pagkakataon na mapatibay ang ating pananampalataya at damdamin sa Kanyang presensya.