Wala si VP. "Of no importance" daw ang opinyon ni Pangulong Marcos Jr. na sana ay dumalo siya. Astig, 'di ba? Sa mundong lahat ng politiko ay nag-aagawan sa mikropono at nagpapakitang-gilas sa camera para sa libreng airtime, may isang lider na tahasang tumanggi sa sirkong inihanda para sa kanya. Bakit ka nga naman aattend sa isang palabas kung saan alam mo nang luto ang script bago pa man mag-umpisa ang shooting? Hindi ito pagtakas o pag-iwas sa "transparency"; ito ay isang malaking sampal ng "boundary setting".
Isipin mo na lang ang eksena noong July 6, 2026. Nag-transform na naman ang Senado natin. Naka-toga pa si Sen. Chiz Escudero bilang presiding officer. Ang mga senador, biglang naging mga kagalang-galang na "senator-judges". Tapos, nag-deploy pa ng higit tatlong libong pulis sa paligid ng Senado. Tatlong libong pulis! Para saan? Para sa isang taong nag-abiso na ngang hindi pupunta at ipapaubaya sa mga abogado niya ang laban. Ang daming budget, ang daming effort para sa isang grand production number na ang main goal lang eh gibain ang pangalan ng isang tao na banta sa pwesto ng iba.
Sa unang araw pa lang, gigil na gigil na ang prosecution team ng Kongreso. Gusto raw i-arraign in absentia si VP Sara. Waley, denied ng Senado. Score: Defense 1, Prosecution 0. Ang galing ng defense lawyers niya, nakatawid agad at napanatili ang karapatan ng Bise Presidente. Pero sabi ng prosecution, "huge victory" na raw sa taumbayan na umarangkada na ang trial. Parang yung tropa mong na-basted sa panliligaw pero ang claim niya eh, "At least nag-reply siya ng 'k', pre. Panalo pa rin." Pilit na pilit.
Ano ba talaga ang pilit nilang ginagawang isyu? Yung P612.5 million na confidential funds. Laking pera, oo. Pero nakakatawa na biglang naging mga crusader of truth and justice itong mga nag-aakusa, samantalang kapag may mga bilyon-bilyong anomalya sa ibang ahensya, sa mga ghost projects, o sa mga palpak na serbisyo ng gobyerno, bigla silang nagkakaroon ng selective amnesia. Nakapagtataka lang na kapag si VP Sara ang pinag-uusapan, full force ang machinery ng estado para maghanap ng butas. Hindi ba halatang panggigipit ito? Demolition job at its finest.
Ang masaklap dito, pera natin ang ginagastos sa pagpapasweldo sa mga abogadong ito at sa pag-o-operate ng malaking sirkong ito. Habang ang mga ordinaryong Pilipino, namomroblema pa rin sa taas ng presyo ng kuryente, bigas, at pamasahe, ang mga nasa taas ay abala sa paglalaro ng pulitika at pag-ubos ng oras ng Senado sa isang paninira.
Sa dulo ng lahat ng ito, ang hindi pagdalo ni VP Sara sa unang araw ng kanyang impeachment trial ay isang matapang na statement. Pinapaalala niya sa atin na hindi lahat ng inihahaing drama ng gobyerno ay kailangan nating panoorin at sakyan. At lalong hindi lahat ng imbitasyon ng mga taong ang tanging gusto lang ay hilahin ka pababa ay kailangan mong paunlakan. Minsan, sa sobrang ingay ng pamumulitika sa Pilipinas, ang pinakamalakas at pinaka-epektibong sagot ay ang dedmahin ang mga nagpapapansin at mag-focus sa totoong trabaho.
